Hier (Eugenio Montale)

Laat hier maar los,
zegt de schaduw.
Ik heb je vergezeld in oorlog, vrede
en wat daartussen lag, ik heb je vermaakt,
verveeld, ik heb je deugden ingegeven
die je niet had, oneigenlijke zonden.
Als ik je hier alleen laat, geeft dat niet,
lichter dan bladeren ben je, ijl als de wind.
Het masker kan omhoog, kijk je gedachten
ben ik, je nutteloze buitenkant.
Los nu, scheer je weg uit mijn adem, wandel
als een vuurpijl rechtop de wereld in.
Een zweempje licht gloeit aan de horizon
en wie dat ziet is geen gek maar gewoon
een mens, dacht je dat jij dat niet was? wegens
gehechtheid aan een schaduw? Goed, ik bedroog je,
luister voor het laatst: tot hier.
Het beste en slechtste in je is niet van jou
en over wat je toekomt – zonder schaduw
vind je het snel. Kijk hier
uit je ogen. En zonder je ogen.

(bron: Eindig, vert. Eva Gerlach/De Arbeiderspers)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Eugenio Montale en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s