Op een weg tussen de weiden (Hanny Michaelis)

Op een weg tussen de weiden
– geen mens te zien, alleen
wat eenden slapend weggedoken
in het gras, en de lichten
van verspreide boerderijen
wedijverend met de avondster –
raakt vrede mijn ogen aan.

Maar in mijn binnenste
wroet heimwee rusteloos
naar resten van een vroeger
leven toen iemand mij
in zijn armen terugdroeg
naar de stilte van voor
het begin, onvoorzien
overgegaan in de stilte
van na het einde.

(bron: Verzamelde gedichten/Van Oorschot)

Dit bericht werd geplaatst in Hanny Michaelis en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Op een weg tussen de weiden (Hanny Michaelis)

  1. Annemie De Wit zegt:

    Ik vind dit een prachtig gedicht !

    Annemie

  2. Ingrid zegt:

    Dit is inderdaad een heel mooi gedicht. Ik was vannacht rond een uur of vier wakker en stond even buiten naar de heldere sterrenhemel te kijken. Hanny’s gedachten -zoals hier zo pakkend verwoord- waren op dat moment de mijne, vandaar dat ik deze vandaag plaatste.
    Liefs,
    Ingrid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s