Sonnet van de brief (Federico Garcia Lorca)

Liefde van mijn innerlijk, felle dood,
ik wacht vergeefs op je geschreven woord
en denk, met de bloem die verwelkt, dat ik
levend zonder mezelf, je liever verlies.

De lucht is onsterfelijk. De inerte steen
kent de schaduw niet, noch vermijdt haar.
Het innerlijk hart heeft geen behoefte
aan de bevroren honing die de maan schenkt.

Maar ik lijd aan jou. Ik rijt mijn aders open,
tijger en duif, bovenop je lenden
in een duel van beten en lelies.

Vul daarom mijn waanzin met woorden
of laat me leven in mijn serene
nacht van de ziel, voor altijd duister.

(bron: Verzamelde gedichten/Athenaeum)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Federico Garcia Lorca en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s