… (Gustavo Adolfo Bécquer)

Ik deed de lamp opzij en ik ging zitten
op de rand van het slordig ledikant.
Zwijgend en somber bezag ik onbeweeglijk
de andere kamerwand.

Hoe lang ‘k zo zat? Ik weet het niet. Toen de barre
dronkenschap van het verdriet mij achterliet
ging de lamp uit. Ik zag: op mijn balkon
lachte de zon.

Ook weet ik niet, van die verschrikkelijke uren,
waaraan ik dacht, wat door me is heengegaan;
alleen dat ik gehuild heb en gevloekt heb
en dat ik die nacht oud geworden ben.

(bron: De Tweede Ronde, vertaling Miep van de Velde)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gustavo Adolfo Bécquer en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s