Grammofoon (Gerrit Achterberg)

Als ik de naald zet op het eboniet,
begint de stof in steile drift te schallen.
Een jubel, die geen adem hoeft te halen,
stijgt uit het zwarte landschap van het niet.

Binnen de donkere groeven van het lied
zijt gij beveiligd voor de overvallen,
welke de tijd op de gedaante doet,
die nog in mijn geheugen loopt te dwalen.

Ik kan mij niet begeven in die vale
gevechten, onbereikbaar voor mijn moed.
Ik kan u niet meer redden met een gloed,
die zon en maan zou moeten overstralen
om alle blinde vluchten in te halen,
gelegen tussen dit uur en uw dood.

Maar in de donkere groeven van het lied
kan u de tweede dood niet overvallen.
Een jubel, die geen adem hoeft te halen
stijgt uit het zwarte landschap van het niet.

(bron: Verzamelde gedichten/Querido)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gerrit Achterberg en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s