I measure every grief I meet (Emily Dickinson)

I measure every grief I meet
With analytic eyes;
I wonder if it weighs like mine,
Or has an easier size.

I wonder if they bore it long,
Or did it just begin?
I could not tell the date of mine,
It feels so old a pain.

I wonder if it hurts to live,
And if they have to try,
And whether, could they choose between,
They would not rather die.

I wonder if when years have piled–
Some thousands–on the cause
Of early hurt, if such a lapse
Could give them any pause;

Or would they go on aching still
Through centuries above,
Enlightened to a larger pain
By contrast with the love.

The grieved are many, I am told;
The reason deeper lies,–
Death is but one and comes but once
And only nails the eyes.

There’s grief of want, and grief of cold,–
A sort they call ‘despair,’
There’s banishment from native eyes,
In sight of native air.

And though I may not guess the kind
Correctly yet to me
A piercing comfort it affords
In passing Calvary,

To note the fashions of the cross
Of those that stand alone
Still fascinated to presume
That some are like my own.

Dit bericht werd geplaatst in Emily Dickinson en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op I measure every grief I meet (Emily Dickinson)

  1. Robelia zegt:

    Heel mooi!
    Hier nog eentje van haar:

    De afstand die de doden gaan

    De afstand die de doden gaan
    Is niet meteen te zien;
    Je denkt nog menig vurig jaar
    Ze keren weer misschien.

    Dat wij ze volgen in hun spoor,
    Wordt allengs zekerheid,
    Zo innig gingen wij reeds om
    Met hun verstreken tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s