Bij de dood van een kind (Albert Verwey)

Zij kwam een poos en zag met open oog
De wereld aan,
Toen is zij heengegaan,
Wij wisten nooit wat haar het meest bewoog.

Soms is het of een kind
Verdwaald is naar het leven.
Het gaat alsof het zich bezint,
En denkt: waar is mijn vroegre huis gebleven?
Wie weet of ik het straks niet vind.

Soms schijnt het bij zijn komst alreeds volgroeid.
Gelijk een zoete vrucht
Beweegt het schomlend door de voorjaarslucht?
De huis is warm, die een rijp bloed doorvloeit.
Het sterft, zo weinig nog vermoeid?
Maar ’t raadsel dat het in zich sloot
Was de nabije dood.

Gevallen in de chaos als een vonk,
Heeft haar gestalte ons kort bekoord.
Een vonk – die weer verslonk.
Nu tasten wij naar verf en woord
en voeden onze erinnering
Met een gedicht of tekening.

(bron: De Getilde Last/C.A. Mees)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Albert Verwey en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s