Histoire d’eau (Bart Madou)

PARIS, 77 Rue de Varenne
tien uur vanmorgen, september,
en de straat en haar stenen gluren,
glimmend, fluisterend, tristesse d’autrefois.

Onder de bruggen verzwijgt
de Seine de blauwe zelfmoord,
het lood van een kwijnende schaduw
de schreeuw, Parijs, deze morgen tien uur.

De regen boogt in de fonteinen,
onze natte stappen uit het café,
vereenzamen de spiegels, de vijvers.
In het park druipt de dag naar zijn einde.

Langs gevels vol grijs, soms geur van riolen,
drukken wij zware wolken tussen ons samen.
Jij kijkt naar stuiptrekkende ramen, tussen ruit
en gordijnen een vochtig groen licht.

Jij kijkt en jij denkt het te horen:
la mort des amants au bain
hun kleine dood, nog net vòòr de lakens.
Hotel du Parc, dix heures le soir.

Wij gaan en de lift zuigt ons hoger,
naar koperen water uit bronstige kranen,
het vlies op je huid trekt zich samen,
verdroogt door de kus in je zwetende oksel.

(bron: de Toverberg, nr. 12-2009)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bart Madou en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s