Sonnet van de zachte klacht (Federico Garcia Lorca)

Ik ben bang het wonder te verliezen
van je standbeeldogen, en de nadruk
die’ s nachts aan mijn wangen komt leggen
de eenzame roos van je adem.

Ik ben bedroefd op deze oever stam zonder
takken te zijn; en wat ik het meest voel
is niet de bloem te hebben, vruchtvlees of klei,
voor al de wormen van mijn lijden.

Als jij de occulte schat bent van mij,
als je mijn kruis en mijn bevochtigde pijn bent,
als ik de hond ben van je hoogheid,

doe me niet verliezen wat ik heb gewonnen
en versier de wateren van je rivier
met bladeren van mijn krankzinnige herfst.

(bron: Verzamelde gedichten/Athenaeum)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Federico Garcia Lorca en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s