Winter (Ivo van Strijtem)

zij plooit haar wensen
langzaam op,
netjes gladgestreken,
zin na zinnen.

een stoel bij
het venster,
naakte bomen in
de grijze leegte.

alleen verte voelt ze,
van hen tot hier
besneeuwd gebied.

een hand
tussen haar dijen,
tranen op haar wangen.

een witte stilte
aan de overkant
van haar verlangen.

het overspel
van het verdriet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Ivo van Strijtem en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s