Askese (Victor E. van Vriesland)

Cellostreek die in de nacht verstierf.
Donker klagen zonder rust of duur.
Vind nu, dag na dag en uur na uur,
Haar die je hart zocht van dat het dierf.

Echt was ’t smachten, niet wat je verwierf,
Koele wijn niet, maar het dorstend vuur.
Draag gemis niet langer als tortuur,
Dit is vrede voor wie altijd zwierf.

In het dorsten zelve ligt de dronk.
In jouw eigen diepe onstilbaarheid
Ligt de liefde die ze nimmer schonk.

Wend je van de waan van ruimte en tijd –
Dénk haar ogen: nooit, neen nooit nog blonk
Stralender daarin haar tederheid.

(bron: verzamelde gedichten/Querido)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Victor E. van Vriesland en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s