Vuurkrabbels (Tomas Tranströmer)

Tijdens de sombere maanden vonkte mijn leven alleen
      wanneer ik met jou de liefde bedreef.
Zoals het vuurvliegje oplicht en dooft, oplicht en dooft
      – glimpsgewijs kun je zijn weg volgen
in het nachtelijk donker tussen de olijfbomen.

Tijdens de sombere maanden zat de ziel ineengedoken
      en levenloos
maar stevende het lichaam recht op jou af.
De nachthemel loeide.
Verholen melkten wij de kosmos en overleefden.

(Bron: Het wilde plein, vertaling: J. Bernlef/De Bezige Bij)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tomas Tranströmer en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s