Het onweer (Ida Gerhardt)

Verscholen in de holle wilgenstam
zie ik de bliksem zigzaggen in de rivier.
De donder schudt het land.
Ik ben doorweekt tot op de huid
en mateloos gelukkig-tot de kern
des harten.
Uit de vochte stomp
met lichtend mos komt geur van kistenhout.
En plotseling zie ik mijzelf gestrekt:
de vinger draagt de ring nog, al het andere
siddert tot helle as.
-En schreeuwende ontstijgt
het adelaarsjong.

(bron: Verzamelde gedichten/Athenaeum)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Ida Gerhardt en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s