Wilsbeschikkingen (Pablo Neruda)

Kameraden, begraaf me op Isla Negra,
tegenover de zee die ik ken, tegenover de oneffen
      plekken
van stenen en golven die mijn verloren ogen
nooit meer zullen zien.
                   Elke dag aan de oceaan
bracht me nevel of zuivere afgronden van turkoois,
of eenvoudige weidse ruimte, rechtlijnig,
      onveranderlijk water,
dat wat ik vroeg, de ruimte die aan mijn voorhoofd
    knaagde.

De rouw van de aalscholver die voorbijvliegt, de vlucht
van grote grijze vogels die van de winter hielden,
en elke donkere kring van sargassowier
en elke zware golf die haar kou van zich afschudt,
en bovenal de aarde en haar verborgen, geheime
herabrium, kind van nevels en zouten, aangetast
door de zure wind, zeer kleine kronen
van de kust geplukt aan het grenzeloze strand:
alle vochtige sleutels van de zee-aarde
kennen elke fase van mijn vreugde,
                   
             ze weten
dat ik daar wil slapen tussen de oogleden
van de zee en de aarde…
                   
   Ik wil meegesleurd worden,
omlaag met de regens die de wilde
zeewind bestrijdt en verpulvert,
en later, door onderaardse beddingen gedragen,
mijn reis naar de lente, in diepte herboren, vervolgen-.

Delf naast mijn graf de put voor mijn beminde, en laat
toe dat ze mij ooit nog eens in de aarde vergezelt.

(bron: Canto General, vertaling Bart Vonck/Rainbow Essentials)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pablo Neruda en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Wilsbeschikkingen (Pablo Neruda)

  1. Dank je wel voor het delen van deze prachtige gedichten….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s