Twee rivieren storten samen…(Zsuzsa Beney)

Twee rivieren storten samen en stromen
naar de vergetelheid door het lichte duister.
De ene: de nacht vol sterren,
de andere: het vallende water.

Eb en vloed van het vormloze boven,
bladgeritsel langs oevers beneden.
Langzaam verdwijnt jouw gezicht –
het evenbeeld van welk verborgen wezen?

Welke materie bewaart nog jouw gelaat,
je beeld, haast in de diepten verzonken?
Het tweevoudig bestaan tuimelt over zichzelf heen –
golven in golven besloten.

Gelijk een ster in de dageraad verdwijnt
je schittering in de doorzichtige tijd.
Maar dag na dag wordt mijn leven gebaard
door jouw afwezigheid.

(Bron: Aan de randen van de tijd, vertaling: Anikó Darócszi en Ellen Hennink/Van Gennep)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Zsuzsa Beney en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s