… (Neeltje Maria Min)

Middag. De kamer suist.
Hoor ik je zingen? Hoor ik je bewegen?
In alle dingen kom ik je weer tegen,
In alle meubels ben je mee verhuisd.

De deur waait open en ik zie jouw mond.
Jouw woorden komen als bekende kinderen binnen,
zoeken hun plaats op, maken tekeningen
van hoe het was en wat me aan jou bond.

Ik zet me schrap en pak mijn koffer uit.
Waarbij ik op herinneringen stuit
die ik niet dacht te hebben meegenomen.

Ik weet de stoet van beelden in te tomen
en voel me onherroepelijk ontkomen.
Een koffer zonder inhoud is mijn buit.

(Bron: een vrouw bezoeken/Bert Bakker)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Neeltje Maria Min en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op … (Neeltje Maria Min)

  1. Geert zegt:

    en deze van Gilbert Coghe?

    niets blijft duren
    niet de vuren
    niet de muren
    van het ouderlijk huis
    niet de kinderen in de straat
    niet de vrienden ’s avonds laat
    niet de tuin in stille pracht
    niet mijn zoon die gretig lacht
    niet de vogels in de bomen
    niet de dag die nog moet komen
    niets blijft duren
    tenzij die onrust diep in mij
    dat onophoudelijk geruis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s