Diep van mijzelf… (M. Vasalis)

Diep van mijzelf en van mijn zang vervreemd
hoor ik in twijfel niets dan toon na toon,
ontken de wijs, de oude, diep-beminde melodie,
ontdek ik in de grootste eenheid hoon.
Afzonderlijk, vervreemd, is alles wat ik zie.

Eén boom bespiedde ik, haast de ganse dag,
het regende gestaag en blad na blad
neeg naar beneden als een druppel woog
en drukte en rees zacht omhoog…
Zo regende het van blad op blad,
zo regende het de ganse dag.

Het regent en ik neig en rijs
met kleine wanhoop in het grijs
gemoed. Ik ben zo ziek…
Waar bleef de hemelse muziek,
de eenheid in het aardse zingen.
Ik hoor alleen dat alles lijdt,
ziek van de veelheid van de dingen,
van hun volstrekte eenzaamheid.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in M. Vasalis en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Diep van mijzelf… (M. Vasalis)

  1. j.h. stienstra zegt:

    Bovenstaande gedicht “Diep van mijzelf ” gelezen en betracht n.a.v. een goed artikel in Trouw vandaag aan de hand van theoloog T. Mikkers. Al willekeurig ga je meer gedichten lezen. Tevens zoek je ‘oude bekende’ gedichten op. Een mooie, waardevolle website.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s