Vijver (Rutger Kopland)

Nu deze wereld zo ontroerend eindelijk
toch dezelfde is als toen ik haar kende
nu ik haar niet meer ken

geluk was een dag aan die vijver
in het gras met bomen
tot in de hemel omkringd

ik was hier kind van god en
mijn grootvader – beiden stierven
geluk is gevaarlijk

het water is gaan liggen in de avond
zo spiegelglad dat hemel bomen en gras
zich herhalen onder de aarde

angst en heimwee die beiden vragen
mij terug te komen in deze foto
alles wacht, niets wacht mij.

(Bron: Gedichten 1995/Davidsfonds-Clauwaert)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rutger Kopland en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s