Paul Celan in memoriam (Peter Bormans)

die de papavers van zijn weemoed
in zijn herinnering verder droeg
van drempel tot drempel
leerde de leemte kennen
van een nooit gesproken woord
dat gedood werd
achter de tralies der taal

voor wie de woorden wanhoop werden
is het water teder en hulpeloos
als de huid van een vrouw
of als de bloemen
die in Czernowitz bij Sadagora
tijdens deze zomer reeds
hun bleke bladeren verloren

maar in zijn woorden leeft hij verder
die de banen der sterren volgde
en in zijn witte handen
de tijd beminde en vervloekte
de tijd – de dood
die hij razend en radeloos zocht
als een woord een ademwenteling

zo geef ik hem dit gedicht
de laatste niets -,
de laatste niemandsroos
als draden vol gedwongen licht
van een zieke zorgeloos vermoorde zon
in de Seine geplant
door mijn bloedende handen

(Bron: De Vlaamse Gids, 1970)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Peter Bormans en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s