De gisanten (Raymond Herreman)

Zij liggen in de steen verkild,
elkaar nabij voor duizend jaar,
van hart en mond en hand gestild,
maar toch nog eeuwen bij elkaar.

Zij hebben naakt elkaar bemind,
en zijn in marmer nu gekleed,
dat nooit een dij een dij meer vindt,
en toch nog voor elkaar gereed.

Hoe rijk van vreugd, zij kenden wel
de snelle brand van hun schoon vuur,
maar speelden toch het innig spel,
te winnen op tijds korte duur.

Zij droomden dit gisantengraf
tot teken, dat hun beider geest
— al brokkelt ook de steen eens af —,
nimmer gescheiden is geweest.

(Voor Bert. In dierbare herinnering aan een zomers bezoek aan Schoonselhof)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Raymond Herreman en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De gisanten (Raymond Herreman)

  1. bert zegt:

    met een even dierbare herinnering aan die mooie dag – en voor wie een indruk wil hebben van de pracht van het Schoonselhof: http://journeyinpixels.blogspot.be/2012/06/schoonselhof-antwerpen.html
    het gedicht past er zo tussen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s