Om de tafel (Maurits Mok)

Om de tafel. Het zijn de mensen
van mij, de enkelen
wier adem licht in mij ontsteekt.

In de open tuindeuren staat
een brok hemel, achtergrond
van onze dagen.
Meer zou te veel zijn, buitengaats
wordt fluisteren een storm,
denken een sprong in de nacht.
Hier wordt de naaktheid van de wind verwarmd,
kan ik kijken zonder te duizelen,
levenden vasthouden totdat
wij in elkaar overgaan.

(Bron: Stadiën/Heideland)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Maurits Mok en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s