Vrouwenlichaam… (Pablo Neruda)

Vrouwenlichaam, blanke heuvels, blanke dijen,
je lijkt een wereld zoals je daar ligt in overgave.
Mijn ruwe boerenlijf graaft in je en wekt
het kind diep in je aarde.

Ik was een eenzame tunnel. Uit mij vluchtten de vogels,
in mij drong de nacht met zijn machtige invasie.
Om mijzelf te overleven smeedde ik je tot een wapen,
maakte je een pijl op mijn boog, een steen in mijn slinger.

Maar het uur der wrake slaat en ik hou van je,
lichaam van huid, van mos, van begerige krachtige melk.
O, de vazen van je borst! O je ogen vol afwezigheid!
O de rozen van je schaamte! O je langzame trieste stem!

Lichaam van mijn vrouw ik zal voorduren in je gunsten.
Mijn dorst, mijn eindeloos verlangen, mijn besluiteloze weg!
O donkere rivierbedding waar de eeuwige dorst stroomt
en de moeheid volgt en de eindeloze smart.

(Bron: Pablo Neruda, Gedichten. Vertaling: Riekus Waskowsky/Ambo)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pablo Neruda en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s