Blauwe avond (Anna Achmatova)

Blauwe avond. Zacht verstild de winden,
Helder licht wenkt mij naar huis.
En ik denk: wie zal ik daar nu vinden?
Is mijn liefste bij mij thuis?

Op ’t terras is zacht gepraat te horen,
Daar een silhouet, mij welbekend.
O, die zoete loomheid, nooit tevoren
Heb ik zo’n gevoel gekend.

Opgewonden ruisen populieren,
Of ze teder aan het dromen zijn,
En de matte bleke sterren sieren
’t Zwerk met zijn metalen schijn.

‘k Zal hem witte violieren geven,
Waar een stil verborgen vuur in brandt.
Als hij ze straks aanneemt raakt hij even
Mijn bedeesde warme hand.

(Bron: Werken, vertaling Margriet Berg, Marja Wiebes/Van Oorschot)

Dit bericht werd geplaatst in Anna Achmatova en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Blauwe avond (Anna Achmatova)

  1. John zegt:

    en het was geen droom
    mijn liefde beroerde jou
    Mijn hand zo vurig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s