Zomerdood (Edward Koster)

O herfstverteed’ring in het still woud,
Waar bruine blaadjes rusten op den poel,
Of langzaam drijven zonder lust of doel
En boomen prijken met het somb’re goud

Waarmede ’t bosch om zomerscheiden rouwt, —
O bruin-bestrooide lanen, leeg en koel,
En vale bermen, kalme mijmerstoel,
En blaad’renweb waardoor de hemel blauwt!

Sterf rustig zomer, prijk uw leven uit
Met droeven dos van bruin en glans van rood,
Bekrans met vallend geel uw eigen dood,

Geef willig de aarde uw bladerdooi ten buit,
Der voedster, uit wier schoot in ’t jonge jaar
Gij schoon zult rijzen van uw stervensbaar.

(Bron: TONEN en TINTEN/Seyler en Reddingius)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Edward Koster en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Zomerdood (Edward Koster)

  1. John zegt:

    kortstondig geen herfst
    de radio over één speaker
    denk alleen aan jou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s