Pavane (Anne Enquist)

Canon, sonate, koraal. Je bouwt
van geluid een vertrouwde woning;
de sarabande, je hartslag, je adem.

De pavane past je als huid, het requiem
vormt een harmonisch tapijt. Geen huis
hechter, geen steviger bouwsel van tijd.

Ook zij had met muziek haar wandelen
behangen. Werd ze op straat, tussen
herrie en stank, door liedjes gewiegd?

Pergolesi en Prince. Op de zachte
matras van de stenen verging ze,
veilig en warm, in een kooi van klank.

(Bron: Een kooi van klank (Poëziegeschenk gedichtendag)/Poetry International Rotterdam)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Anna Enquist en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Pavane (Anne Enquist)

  1. John zegt:

    ik hoor je spreken
    alleen omdat ik er ben
    en jij bent er ook

  2. Zoals vaak bij Enquist een vermenging van schoonheid en verdriet. Ze speelt de Pavane en denkt aan haar dochter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s