Het is zonderling (Julien Vangansbeke)

Het is zonderling.

Als ik het huis verlaat,
neuriën, even nadat de deur dichtslaat,
de scharnieren onze namen.

In de zijstraat die uitkomt op de zon,
worden de tegels onder mijn voeten toetsen,
zweef ik op twee tenen Mozart tegemoet.

Langs de oever is de lente ingelijst
door huizenhoge populieren.
Er boven pakken duiven koortsachtig uit
met vredelievende vleugelslagen.

Hier, waar sinds mijn voorgeslacht
iedere grasspriet opschiet
voor de verliefden en de mieren,
leg ik mijn ledematen open
als het linnen aan de overkant.

Hier valt alles samen
met het menselijk knelpunt van de slaap,
reiken alle handen binnen het bereik
van de helderziende blinde dichter.

Het is zonderling.

Als ik ontwaak
staat er in de hoeken van mijn ogen water,
krimpen wandelaars ondersteboven
naar het reeds smeulend verleden.

(Bron: Als Lynceus zout zegt/Gent, Yangpoëziereeks)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Julien Vangansbeke en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het is zonderling (Julien Vangansbeke)

  1. John zegt:

    en zo is het ook
    jouw yin in yange overvloed
    daaromheen bijtjes

  2. Een vlinderlicht, muzikaal gedicht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s