Een middag lang (Michel van der Plas)

Een middag lang naar elkaar liggen kijken
met niets dan liefde aan. Zijn wat je hebt:
stilte die een schouder voor stilte schept,
lippen en handen die adem aanreiken.

Even soms huiveren, niet van gedachten,
maar van verlangen dat zichzelf niet kent:
een kind van aarde. Hebben wat je bent:
trage honger, klein niemandsland van wachten.

Werkelijkheid proeft aarzelend droom:
beiden komen tot nieuw verwisselend leven;
vraagtekens die elkander antwoord geven,
buigende oevers van eenzelfde stroom:
de eeuwigheid tussen ons ingeschoven.
Dat wij dat zijn, het is niet te geloven.

(Bron: Gedichten/Ambo)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Michel van der Plas en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een middag lang (Michel van der Plas)

  1. John zegt:

    een steen verlegd in
    jouw oerstroom wijzigt gelijk
    golfstroom naar jou toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s