November (Leo Vroman)

Maandenlang was ik vergeten
hoe in het toen ook dun gewas
die paardenharen rotmatras
was weggesmeten.
Hij braakt meer haar
dit jaar.

Alle blaren die vannacht
gevallen waren ruiken zacht.
Vergeefs is het naar ze luisteren.
Maar de dorre gekrulde rollen
uit alle macht voort,
en deze hoort men fluisteren
als de voeten ze bloedeloos verpoederen.

Van ontbladering behaarde
italiaanse populieren
stijgen als staarten van begraven
magere dieren uit de aarde.
Horen zij de wolken koken?
Kwispeltijd is aangebroken.

Een dun gekruisigd flard
papier, zijn dorre staart verward
in de telefoondraden,
voegt aan de sissende gesprekken
die hier langstrekken
een oude droom van tachtig graden.
Op zijn schamele rechthoekige schreeuw
voelt hij ’s nachts de dauw verzamelen
en omlaag lekken.
Gauw zal het sneeuw zijn.

Steeds lager komen de rondere
dikkere, en van onderen
donkerdere, geweldige
wolken over de velden.
De hemel vernauwt zijn grotten,
het laatste gejammer verstomt
in het duister en wordt ten slotte
smeken dat de sneeuw komt.

(Bron: Almanak/Em. Querido’s Uitgeverij N.V.)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leo Vroman en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op November (Leo Vroman)

  1. Een mooie dichterlijke observatie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s