Kentering (Jean Pierre Rawie)

De stoere stad waar ik al jaren woon
weet mij nog ieder najaar te ontroeren;
wat overdaad was, bombast en bravoure,
bindt in en spreidt zijn nietigheid ten toon.

Er komt iets tijdelijks in de contouren
en het gewone doen wordt ongewoon.
Nu zou het goed zijn op gedempte toon
gesprekken met gestorvenen te voeren.

Het onontkoombare heeft overal
betekenis en samenhang gekregen;

je voelt de hemellichamen bewegen
op hun fatale tocht door het heelal,

en vreemd voldaan bespeur je allerwegen
de geuren van verwording en verval.

(Bron: Verzamelde verzen/Bert Bakker)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jean Pierre Rawie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Kentering (Jean Pierre Rawie)

  1. Een geheimzinnig gedicht, als een soort sprookje. Maar eigenlijk gaat het over de geheimzinnigheid in het gewone dat ons in de herfst omringt.

  2. Klaas Jan zegt:

    Prachtig. Het is eens vetspreid op van die hardboard-reclameborden-aan-lantaarnpalen. Een ervan vond op een nacht zijn weg naar ons studentenhuis, waarns het een decennium lamg in het trapgat hing. Zodat je die eerste regels elke dag wel even las.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s