Onbestemd in-memoriam (Harriet Laurey)

Toen ik was opgestaan bij dag en dauw
en in het droombewustzijn van de lege
straten was afgedwaald, kwam ik hem tegen:
een jonge fietser met een krans van rouw.

Een krans van wit en huiver en chrysanthen.
Alleen de linten waren hemelsblauw.
De jongen floot verstrooid tussen zijn tanden
en rilde wat van slaap en vroege kou.

Verinnigd gaf een nauwelijkse regen
de morgen en de bloemen kleine zegen
en ’t bijna pralend kinderstrikkenblauw.

Er was een floers van zilver uitgespannen
over het toegevouwen raadsel van een
té vroege slaap en een té vroege kou.

(Bron: Loreley/Uitgeversmaatschappij Holland)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Harriet Laurey en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s