Chicago (Hans Verhagen)

Schenk mij slaapzand in de kiem en berijd mijn golven
wellustig. Het schemeruur voorziet in jouw afwezigheid
je smeltwater
hangt ergens in de waterval mijns levens
je hijgen daalt, je stijgen echoot en je schaterlacht

De kinderen der schepping dwarrelen, wat dwarrelt smelt
wat smelt bedwelmt
wie per tunnel reist ontduikt de dwarreldood
elke dag. Elke dag
god dankend dat hij zich tot ons niveau ontdooit.

Trek de lakens van mijn bed, trek de kurken uit mijn
nagedachtenis;
er is een andere dan deze doodgeboren taal
Geef mij dus zand en water en verplaats mijn tafels
globaal

Laat ons wijzen van de hand het onomstotelijk gebaar
en het onbegrepene tot norm ontvouwen;
en laten we met iedereen die in zijn flonkering volhardt
een Chicago stichten zonder abattoir
dwars op het ouwe

(Moeder is een rover/Nijgh & Van Ditmar. Opgenomen in: De 100 beste gedichten van 2004, gekozen door Thomas Vaessens/De Arbeiderspers)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hans Verhagen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s