Anima mea (Lieve Vandermeulen)

Zand stuift over de oude vijver.
De randen groeien. Ergens diep
ligt nog zwart water. Herinnering versteent.
Zal ooit een stem hierover zingen
hoe eens, een flitsende vis
door irissen schoof
hoe waterbelletjes kabbelden, een eiland rustte
in licht?
Anima mea.

Het licht is altijd jong.
Stemmen worden opnieuw geboren.

(Bron: Passie.com, gedichten/Lieve Vandermeulen in samenwerking met Kirjaboek.nl)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Lieve Vandermeulen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Anima mea (Lieve Vandermeulen)

  1. Dank, Ingrid! Veel vrienden vinden dit een van de mooiste uit mijn bundel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s