De woning van de zee (Pieter Aerts)

Droevig drinkend tussen het warme wonen
van de vingers uw leesbaar licht
tot gij langzaam donker wordt
en wegvloeit als een blad op de rivier.

Met sneeuw soms teken ik de eerste rozen
van uw dageraad en met het zachtste dier
de wilde plantenkoorts van uw gelaat.

Ik wil zacht biddend aan uw altaar zijn,
zacht schreiend in de schouders van het raadsel
dat nog aan de navelstreng gebonden is.

Maar straks ontraadselen de schelpen
in uw zand het goud als, ademend de wortels
van mijn liefde, wij de hoge zee bewonen.

(Bron: Prosit Proza Poëzie/Orion)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pieter Aerts en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De woning van de zee (Pieter Aerts)

  1. Een opeenvolging van prachtige beelden en misschien metaforen. Maar het geheel ontsnapt mij, behalve het feit dat het een liefdesgedicht is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s