De witte wieven (Joannes Reddingius)

Witte wieven dansen om en om,
  hoor het ritme van het wilde zwieren
  en ’t geprevel van hun formulieren,
      rond den heksenkom.

Dwepend trilt muziek van fluit bij fluit
  van de loksters in het groen verscholen,
  met het wieglend klagen van violen
      wordend één geluid.

Nevel-bleke grijze dampen zijn
  zwevend langzaam langs de dennenstammen,
  vrouwen dansen bij der flakker-vlammen
      vurig-gulden schijn.

Met een welgeweten huppeltred
  om en om zo zwiert de hele bende,
  strak-gespannen, lenig-licht in ’t wenden
      naar godinnen wet.

Met een slingerende rinkeling
  tinken klokjes door de wilde schokken,
  magisch voort en al maar voortgetrokken
      zwiert de kring.

Van de maan glijdt door de wolkendrom
  zilver licht, fantastisch blijven dansen
  witte wieven bij de pijnvuur-glansen,
      óm en óm en óm.

(Bron: Johanneskind/Wereldbibliotheek N.V., opgenomen in: Facetten der Nederlandse poëzie/Nimmer dralend reeks

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Joannes Reddingius en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De witte wieven (Joannes Reddingius)

  1. john zegt:

    dit op vrouwendag
    onmogelijk passender
    prachtvol wieveke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s