bij maan (Tamara Vercruyssen)

elk woord ons door anderen
afgesnoept, vulden we krom
staand op verzakte tegels
terug aan, licht begevend
naar elkaar

zelfs de muur waartegen
we leunden, begreep ons
wachten op de zondags
zon en maakte mee met
de stoep een uitnodigend
gebaar

zo zittend langs elkaar
bedaarde ons luid
fluisteren in de
schaduw van een dieper
zomaar

(Bron: tussen witte strepen/Bakermat)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tamara Vercruyssen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s