Tuin (Frans Budé)

Tuin. Het licht zit vastgegroeid
in draden. Men draagt de dode

last van zomerzwaarte. De hand die
snijdt nu de ochtenddruppel zich ver-

legt, de steel verheft de bloem.
De roep om vast te pakken, vertraagd

te kijken naar de adem die ontsluit.
Zoveel halen in het vlees, zoveel

fluisteren van de huid, de roze, grijze
die zich openvouwt — daarin jij,

voorgoed nabij.

(Bron: Maaltijd. Gedichten/Meulenhoff)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Frans Budé en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Tuin (Frans Budé)

  1. Eerst mooi afstandelijk beschrijvend. Dan naar het einde, plots heel intiem nabij. Mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s