Herfst (J. Slauerhoff)

Ranken neigen en hun bloesems, welkend,
Siddren terug voor het doodstil meer.
Er drijven tinten, huiveringwekkend
Teer.

Pijnbomen die ten oever reiken
Staren ontzet naar hun zichtbare schim,
Die hangt in ’t water, niet meer wil wijken
Met een rimpeling naar de kim.

Vijanden deinsden, wij weten niet meer
Aan welke waapnen den moed te wijden.
Het leven moet op ’t eiland in ’t meer
Peinzen of zeilend erover glijden.

Zullen wij nimmermeer omhelzen?
Onzer huiden huivrend dons
Vergeten sluimren in zware pelzen,
Winter in ’t woud, eeuwig herfst in ons?

(Bron: Verzamelde Werken/Nijgh en Van Ditmar)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in J. Slauerhoff en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Herfst (J. Slauerhoff)

  1. De herfst blijft inspireren, vroeger en nu. Een beetje zwaar gedicht.

  2. Ingrid zegt:

    Ik hou eigenlijk wel van het zwaarmoedige, droefgeestige, melancholieke aspect van de herfst en hoe vrolijke oranjetinten steeds diepbruiner kleuren, tot bijna zwart haast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s