Hoe (Eddy van Vliet)

Hoe, wachtend op de voedende trilling,
de spin haar kruis heft, mijn wijsvinger
haar in verwarring brengt, van dauw ontdaan
de draad die vlammend blad met web verbindt.

Hoe in een bol geslepen glas, zonlicht
drijft, eerst vadsig tot ik het uitnodig
zich parend te bundelen
tot een brandverwekkend punt.

Hoe de suikerkristallen, zuigend
aan wat aan koffie in het kopje
achterblijft, met plezier tuimelend
hun atletendom beleven.

Hoe het bad zich langzaam ledigt
en het water met mij lopen gaat
liggend op de anale zoen
van een kietelende draaikolk.

Hoe het wit tussen twee versregels
een valscherm schept, neerdalend
met een blozend hoera.
De prinses bevrijd van de pijnlijke erwt.

Hoe ik zin geef
aan een verbazingloze dag.

(Bron: Gedichten 2002/Davidsfonds Literair)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Eddy van Vliet en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s