Velden, de zee (Hans Tentije)

Boven ’t zwart van de heuvels steken de pijnen scherp
tegen een haast levenloze hemel af

om daar te liggen

onder platgewaaid gras — mooi zou dat zijn
als achter gesloten ogen herinneringen bleven branden

en later hier niet weer te staan wanneer beneden je
golven op de rotsen stukslaan, een zoute sproeiregen waar ‘t
zachtjes doorheen begint te sneeuwen

’t uiterste van de glooiende velden, aflopend naar zee

te wachten tot de dooi invalt
en al ’t wit van de takken glijdt, versmeltend
met wat er is, en wat niet meer

of een laatste sneeuwvlok raakt ’t water

(Bron: Wat ze zei/De Harmonie)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hans Tentije en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s