De zwaan (Hein von Essen)

Het mijmrend meer ligt blinkend-onbewogen
En bergt in ’t hart het beeld der zon, als boven
De blauwverdiepte wateren de hooge
Langzame wolkenrij is heengeschoven.

Daar komt een zwaan den klaren spiegel kloven
En stuwt weerszij de borst de bolle bogen,
En als om zon door ’t sprankend spoor te loven
Zie ‘k uit het zog een zwarm van zonnen oogen….

En als het meer is heel mijn minnend wezen,
Waarboven zon van liefde staat gerezen;

En als de zwaan mijn zwervende gedachten
Heenzwenkend langs der ziele blanke prachten;

En als het wentlend water is mijn woord
Dat glanzend liefdes glanzen wedergloort.

(Bron: Verzen van het stille uur/Scheltens & Giltay – Amsterdam 1923)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hein von Essen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s