Eén gedicht… (Michel van der Plas)

Eén gedicht zonder hem. Gras. Buigzaam groen
voor blote voeten. Lopend pas verzinnen
wat ze daar in de middag komen doen.
Lachen van koelte, een toverkring beginnen.

Ieder maar van een pad, een muur, een boom
verbannen naar een vreemde wereld: morgen.
Gras hebben, eindeloos, een vlakke stroom,
einderloos, en de zomer laten zorgen.

Nee. Toch één boom vinden, van vruchten zwaar,
het goud dat geen verlangen kon betalen;
en nu niet plukken, nooit meer plukken, maar
eronder liggen, enkel ademhalen
in de gestolde tijd, wetend naar wie;
sprakeloos van de oude harmonie.

(Bron: Mens geworden, poëtisch erfdeel der Nederlanden/Heideland)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Michel van der Plas en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s