Sein (Lloyd Haft)

Doorkómen is doorbréken: zicht is nergens zacht.
De tak kraakt. Stort neer. Wat je ziet
is donker erachter. Want hemel is onze broeder niet,
zien is geen lichter zijn. ’t Is een andere macht.

Zie wanneer de aar opent – als haar vracht
in hardte is opgewassen tegen het lichtgebied
waarin zij aarden zal, dat zomer overliet
aan wind, waarin het samen wordt uiteengebracht.

Licht komt niet zacht boven de weiden. Glas,
één scherf stukgeslagen, dat jaren lag
bij een blik dat roestte, waar bloedroom sap van ijzer op

droogde, brandend, tot zon vanuit dit droge gras
één flits hief, boven de hectaar van de dag
één baken, torenend uit een condoom en een flessendop.

(Bron: De 100 beste gedichten uit 1996 gekozen door Herman de Coninck/Stichting VSB Poëzieprijs – Uitgeverij De Arbeiderspers. Oorspronkelijk: Anthropos/Querido)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Lloyd Haft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s