Landgraaf (Stefan Hertmans)

Hield ik aan een snelheid
bij een grens, het rijden
in spiralen zou van het
glijden van forenzen in
de tegenwind verhalen;

maar nu, met ruggespraak
en slaapsnelheid voorbij
hun eigen doel gezonken,
blijven gezichten achter glas,
en bouten in de tijd
aan ijzer vastgeklonken.

Want ook in mijn doodeigen
eindstation blijft niemandsland
de windrichting bepalen:

een stoptrein, zwart,
die mij verzon.

(Bron: Dichter bij Landgraaf/Uitgeverij Herik)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Stefan Hertmans en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Landgraaf (Stefan Hertmans)

  1. Wat een duister, melancholisch gedicht! Het past wel bij mijn eigen weemoedige periode.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s