Begreffenis (A.H.F. Meertens)

Wie ich ins es klenge jong
de klokke hoeët loewe,
zoe dreuvig en dof,
zoe duuster en zjwoer,
doe zag mich de mam:
“dat is vur enge doeë,
dat die klokke zoe loewe.”

Huu wet wir ènge begrave
en durch zieng noabere
noa der kerkhof gedrage.
Der gèselekke kumt ze noe taege,
um ’t liek zienge zèëge te gaeve.
Da trekke ze wier, ’t kruuts vurrop,
de luu achter de zerk bène hellop,
of vertèlle uvver dae wet begrave,
offe zich good of sjlech hat gedrage.

Drek drage ze de kis de kèrk noa binne,
da begint der kuster gans dreuvig te zinge.
’t Wedde e gans dèel mèsse gelaeze,
en de luu in de benk gunt zich noe baene,
dat ozze Hergod d’erm zieël
der hiejemel moag gaeve.

Doa zunt der oach, die kieke get rond,
of kalle gans sjtel met ’n hand vur der mond
uvver wat der doeë meug’lik had noageloate.
Dat zunt der, die minge dat zie altied blieve laeve,
die dinke neet an die zerk gans kot der naeve.

Op ’t lets va de mès gaet alles um gen elter.
Da werpe ze cente in enge koapere telder.
E doeëdeprinsje wet hun gegaeve
en ze beginne al onder ’t loape te laeze,
wie good en wie braaf der doeë wal woar
en kieke noa zie geboarte en sjtervesjoar.

Da kump der kaploan of Hier Dèëke,
um ’t liek wir der zèëge te gaeve.
De drègesj drage der doeë dan oet
en op nuutsj wedde de klokke geloed.
Da wed e noa der kerkhof gebrach,
woe zie graaf is oaëpe gelag
en went der kaploan da avingt te zinge,
kinne der al veul hun troane neet mie bedwinge.

’t Graaf kriet oach nog der zaege.
Wir ins beginne de luu noa te baene.
Doanoa kumt ’t allergroeëtste laed,
es me ’t kruuts van de zerk aafdaed
en de kis langzaam de aed in gaet.
Da komme de troane iejesj richtig droet
en vurral de vrouwe kriesje zich oet.

Eng letste kier kieke ze nog
en da wèd de famielje noa ’t sjterfhoes gevrog.
Doa sjtaet allang der koffie met bruuëdsjes geraed,
zoe wie me dat hie bie eng begreffenis daed.
En wie langer ze aete en drinke,
des te winniger ze der doeë gedinke.
Want al gauw komme de flesjsje met glazer,
dat hulp um der doeë met weuët te beklage.
Dèks doert dat zoe wal der ganse daag,
mè toch gunt der smiddes nog e paar noa ’t graaf.

Sovves gaet de begreffenisfamielje
met “adieje” noa haem,
es der vollegende sjturf komme ze,
“es God blif”, wir ‘ns biejae.
Der doeë, dae liek sjtèl onder gen aed.
Dae hèsj noe “zilliger”, zoe wie me da zaet.

(Gulpens dialect. Bron: Gebroken zwijgen, Gedichtenbundel door: A.H.F. Meertens)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in A.H.F. Meertens en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s