Bloeiende campanula (Jan van Nijlen)

Blauwe campanula in ’t donker gras
Naast de garmander en het duizendkruid,
En boven ’t land de leeuwerik die fluit
Als in den tijd toen er geen oorlog was.

Hoe kan uw kleur, hoe kan dit lieve lied
Mij nog bekoren? Ik denk aan de jaren
Van mijn verloren jeugd en de bezwaren
Van dezen tijd verdubblen mijn verdriet.

Nu de campanula, straks de gentiaan,
Morgen de heide en dan weer sneeuw en ijs,
Altijd maar groeien, bloeien en vergaan,
Zo was het reeds in ’t aardse paradijs.

Campanula, uw blauw licht doet mij zeer,
Van uur tot uur versombert het heelal
En ik leef in een andere atmosfeer
Dan die der aarde die gaan sterven zal.

Ik vraag om geen respijt. Veel van mijn vrienden
Kennen de vrede die ‘k nog altijd zoek.
Ik denk aan een die maatloos ’t leven minde
En wien de vriendschap meer was dan een boek.

Geef mij als hem de rust ! Laat mij nu gaan
Eer door den tijd mijn hart voorgoed verdort,
Campanula, die straks, voor te vergaan,
Een dieper kleur krijgt en nog blauwer wordt.

(Bron: Kleine dichterkeur/Stafleu)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jan van Nijlen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Bloeiende campanula (Jan van Nijlen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s