Ondergelopen land (Max Nord)

Wanneer ik in de trein zit uit te kijken:
Altijd het lage land, het trage vee
De sloten, polders, kerken, huizen, dijken
Slaat weer mijn hart de maat der wielen mee
En de verrukking wil van mij niet wijken.
Wat langzaam onder water is gelopen
Blinkt als moeras in d’avondlijke zon
‘k Voel mij opnieuw door trots en kracht bekropen
Dat in zijn nood dit land zó worden kon:
Zo sterk en dreigend als ik nooit kon hopen.

(Bron: Suite pathétique/Em. Querido. Opgenomen in: Gedichten lezen/Em. Querido)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Max Nord en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s