De maan verrijst (Jacques Perk)

Het duister doet de tinten samenvlieten
  En dekt met fulpen nacht het schel azuur, —
Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten,
  Gelijk een star, gelijk een dansend vuur:

    De stilte bidt. — Een tempel is natuur,
En de aard voelt zich met vrede als overgieten….
    Het is dezelfde heilige avonduur’,
Als toen ik ’t eerst heur aanblik mocht genieten:

Eerbiedig denk ik aan het jong verleden:
Ik hoor heur stem, ik hoor heur zachte schreden,
    Op bloemengeuren stijgt haar naam omhoog —

Wat zou dat zilver op den bergtop wezen?….
Daar is de maan in al haar glans verrezen…
    Zoo rijst Mathilde voor het droomend oog!

(Bron: Jacques Perk, Gedichten/Tjeenk Willink)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jacques Perk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s