De vermolming (Jotie T’Hooft)

Niettegenstaande de zomer nog met blote rug,
en op sandalen huis houdt, duchtig
valt het licht al lager en rosser tast het
voor onze gelaten gelaten, voorspelt killere avonden
met mist. Men beraamt de winter al.

De vermolming vermomt zich niet langer,
ik ben het zelf die mompelend
steeds weer verga, hoe nutteloos nijdig
ik ook steeds opnieuw de draden doorsnijd
die mij verbinden met dit seizoenend verdriet.

Zelfs ik die de elektriese vrouwenlanden bezocht,
en zeilde over velden van liefdeszeeën
bevecht elk najaar weer de weekheid,
het wurgend bewonen van dood in mij,
het spartelend overschrijden
van steeds weer dezelfde grens.

(Bron: Verzameld werk/De Bezige Bij)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jotie T'Hooft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s