Staketsel (Hedwig Speliers)

Dit is de wiskundige schoonheid
van oud hout rechtgeaard in het water
zo draagt het de dwarsliggers
het zeegat in en wij wandelen —
wij worden weer Jezus en wij wandelen
boven de hoofden der vissen
het zeegat in.

Zie, naast ons spant zich een scharlaken zeil in,
schuim rekt amechtig de kop
tegen de boeg op, tegen de flank,
tekent onuitstaanbare haast chinese tekens
in het kielzog. En wij wandelen.

En zie, onze bewondering
is een vuist die samenbalt
is een hand die opent met daarin :
de wonderlijke vangst van wieren, elastisch
als het verjaarde vel van een vrouw,
van schelpen volkleurig,
van roddelende mossels
en mos, dat van diepte droomt
op de honderden gelijkmatig afgeronde balkons
van donker basalt. Het brons
wordt blauw en boven, vooral boven,
toevallige vissers gelovend
in de wonderbaarlijke visvangst.
Hun ogen vallen door de mazen van het net.
Het net dat net werd opgehaald
met niets, met niets
dan open monden en een geronnen glimlach —

jawel, dit is de wiskundige schoonheid
van oud hout. Tijdeloos van het getij
het heen en terug
het heen en terug
het heen en terug.

(Opgenomen in: Gedichten 1966/Davidsfonds)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hedwig Speliers en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Staketsel (Hedwig Speliers)

  1. Mooi filosofisch gedicht. Om over na te denken, en ook over het gedeelte dat je eerst niet begrijpt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s