Terug thuis in de polder (Eriek Verpale)

Terug thuis, en de straten al iets netter
vind ik het huis in diepe zeemansrust.
Ha! nieuwe overgordijnen, zeg ik
en een kachel die minder trekt
terwijl buiten, nog in de ongeschonden wei
het allereerste paardeveulen.

“Hier ontbreekt”, zo denk ik dan vaak
(en hou de kop schuin tegen het licht in)
alleen nog een kat en jonge sla –
maar ach, hoe bij nader toezicht blijkt,
terwijl ik langzaam naar het venster schrijd,
dat schier van alles hier nog te weinig is.

En ’s avonds, zoals vroeger voor het raam
schrijf ik, maar weet tegelijk dat ik
niets hier, niets prijs kan geven
en hoor nog hoe, van ver achter de muren,
moeder, – eindelijk rustig – alweer
haar laatste tranen bet, want:

wat overblijft is niet gering
maar ach, onvoldoende toch
opdat het genoeg zou wezen.

(Bron: Koebel, 3e jaargang nr. 9. Via deusexmachine.be)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Eriek Verpale en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Terug thuis in de polder (Eriek Verpale)

  1. Anne Kooy Littel zegt:

    Prachtig gedicht. Vreselijk dat zijn laatste levensjaren zo eenzaam waren …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s